Poverty And Her Flesh

Armoede, conflict, onverdraagzaamheid, maar ook lust, verlangen, schoonheid. Dat is wat ons raakt. Er zijn vele wegen om dit over te brengen, maar hoe explicieter de boodschap, de poging, hoe dichterbij de mislukking. Kunst raakt aan, snijdt diep en laat ons tenslotte twijfelend, soms met onbehagen achter. Kunst verbeeldt de werkelijkheid niet zomaar, maar kruipt in ons hoofd.

Ik kan langs de tekeningen, schilderijen, collages slenteren op zoek naar herkenning, maar raak de weg kwijt. Bespeur ik miserie? Is dat Gaza niet, of een oorlog nog verder weg misschien? Eerst voel ik het aan, dan begin ik te begrijpen. Jennifer De Plu werkt intuÔtief. Ze slorpt de beelden op, bevriest ze en laat ze dan een eigen leven leiden, van het hoofd, via het hart naar de buik. De buik is de vergaarbak van de eigen emoties, herinneringen, kwetsuren. Het beeld van wat zich in de wereld afspeelt, krijgt de laag van haar eigen leven. Wat te expliciet is, raakt niet, wat te emotioneel is, wordt lachwekkend. Jennifer De Plu ontwijkt die valstrik. Ze doet net het omgekeerde van wat ik moet doen om inzicht over te brengen in beeld. Maar het doel moet hetzelfde zijn, zo voel ik het toch. Het werk roept namelijk onbehagen op en laat ons de kijker, bezoeker achter met vragen.

Jennifer De Plu neemt ons mee op een reis, of beter nog, een tocht. Een tocht die laat ronddwalen, in verschillende lagen op het doek, in vaag herkenbare beelden die worden uiteengetrokken. Die reis neemt ons mee in de wereld, in wat er rond ons gebeurt, in wat de kunstenaar voelt. Maar zoals altijd het altijd gaat bij de reiziger, de ene tocht verbergt alvast de volgende.

Rudi Vranckx




Voor kunstenares Jennifer De Plu is het tijdperk van de bionische man of vrouw reeds aangebroken. Daar waar de wetenschap vandaag stapje voor stapje - en laag na laag - bouwt aan de half mens half robot, is de robotmens in De Plu's wereld - zo'n 5 decenia voorop - al helemaal voldragen. Sterker nog: dit nieuwe tijdperk, net als het tijdperk van de mens is alweer voorbij. Laat je dus niet van de wijs brengen door de ogenschijnlijke titels die verwijzen naar prostitutie, steden, UtopiŽn, verminking of andere aardse thema's. Wat rest zijn zwemen. Zwemen en trekjes van gebreken en 'conditions' die puur menselijk zijn. Alsof ook de bionische man/vrouw uiteindelijk naar de kern van zijn/haar bestaan terugkeert: wie is mijn schepper, wie ben ik. In 'Tricksters' lijken de figuren zich af te vragen wie ze zijn, waar ze vandaan komen, en probeert men de stukken samen te rapen van een anoniem, noodlottig gebleken bestaan. Net zoals in haar vorig werk geven de figuren/mensen/onderwerpen die in de werken ronddolen weinig blijk van associatie of binding met de wereld die hen wordt opgedrongen...... Ze zijn onthecht. Daarbij zijn sex of erotiek geen thema's op zich, maar slechts de vage herinnering aan wat ooit communicatie was tussen 2 geliefden. Nu, vandaag, rest nog slechts de droom, in de nachtmerrie, of is het eerder de resurrectie: en hopen de onderwerpen/figuren op een ooit ongeoorloofd gewaand nieuw begin?

De werken worden vaak opgebouwd als gebroken lagen, als symmetrische stukken van een perfect stukgeslagen spiegel. Sober wit, grijs en een eenvoudige zwarte contourlijn roepen verstilde beelden op waar een bewustwordingsproces op gang wordt getrokken. Alsof na een periode van grote inertie : figuren, personages of onderwerpen ontwaken.... (White Keys, Magic Stick, Pink Balloon). Of kleurrijker (Brothel on wheels, Rotkšppchen, PuppetMaster). Er zijn geen ogen, geen monden, geen oren. Enkel de notie van ledematen die grijpen - of is het vasthouden - geeft de indruk dat hier meer leven onder zit dan op het eerste zicht wordt getoond. En net dat is de kracht van "Tricksters": er schuilt woede, angst en verdriet in en onder deze mologs, verpletterd als ze staan, liggen of opgaan in de symmetrische vormen die hen omringen. Of is het liefde? Vasthouden? Ontsnappen? Het zich willen ontdoen van emotie en gevoel doorheen de vorm is een thema op zich bij De Plu, maar haar boodschap met 'Tricksters' wordt hierdoor des te duidelijker : de Apocalyps wordt ons deel, de wereld is op drift. In de werken van De Plu heersen de wetten van de (urban) jungle. Je hebt 'Truken' nodig wil je hier levend uitkomen, ontsnappen of rust vinden.




Er is meer dan ťťn sleutel nodig om zich toegang te verschaffen tot de mysterieuze, soms wat duistere wereld van kunstenares Jennifer De Plu. Niets is of lijkt vanzelfsprekend, maar de complexiteit van haar emoties blijft vanaf de eerste kennismaking boeiend en uiterst persoonlijk. In haar schilderijen, tekeningen en collages zien we de wereld zoals De Plu hem ervaart als creatief individu, vrouw en kunstenares : geen clichťmatig geheel, maar een eigenzinnige mix waarin prostitutie en poppen een onvergetelijke rol spelen.

In haar wereldvisie is de Trickster een spilfiguur, een dubbelzinnig archetype uit de mondelinge en schriftelijk overlevering, die zowel goddelijke als belachelijke eigenschappen bezit en met wie onderdrukten zich graag identificeren, omdat hij de machtigen vaak te slim af is.

Het werk van Jennifer De Plu geeft zich niet onmiddellijk bloot en ook haar titels zijn geen toverformules die de geheime ingrediŽnten van haar kunst openbaren. Sommige tekeningen hebben iets sprookjesachtig, andere zijn dan weer streng afgebakend met krachtige belijningen, alsof de kunstenares haar innerlijke wereld wil beschermen tegen ongenodigde indringers. Zo hebben de zachte pasteltinten van "Brothel on Wheels" een heel eigen, exotische charme, terwijl "Air Traffic" eerder dreigend en zwaarmoedig overkomt in een apocalyptische opbouw en sfeer.

Maar het is overduidelijk dat de beelden van deze kunstenares een meer dan hedendaagse wereld oproepen en ons confronteren met een werkelijkheid zonder nostalgische elementen, zonder verwijzingen naar geluksformules of zensymboliek. De Plu is een kunstenares van de 21e eeuw met alle positieve en negatieve facetten, die haar opstandige of uitbundige reacties ontlokt. Ze confronteert ons met haar emoties, met het wereldbeeld dat ze naar buiten wil brengen en waarachter zichtbare of onzichtbare gevechten met zichzelf schuilgaan. Haar wereld is niet simplistisch en niet idealiserend, niet surrealistisch of esthetiserend : hij is brokkelig en soms ruw, verrassend scherp en hypnotiserend. Het werk van Jennifer de Plu laat niemand onverschillig, ze weet hoe ze in elk van ons onbekende emoties kan losmaken, ze is de 'Puppetmaster' die met onze blikken speelt tot we er dronken van worden.

monika macken